W związku z tym czas napisać ostatni wpis. Dziękujemy wszystkim czytającym-komentującym, czytającym-nie-komentującym i całej reszcie! Świetnie było mieć z Wami wszystkimi kontakt choćby w takiej formie – dało to nam i Wam wiele radości, śmiechu, no ale przede wszystkim wszyscy wiedzieliśmy co się u nas i u Was dzieje…  Dziękujemy.

Odrobinę statystyki:

Ilość wpisów: 68.

Ilość komentarzy: 127.

Ilość wejść na stronę. 5187…

Najczęściej komentujący:

Najczęściej komentowane wpisy:

Najnowsze zdjęcia… (8)

mały awans…do o2 (7)

Niespodzianka, czyli zmieniamy trochę klimat:) (7)

a w O2 coraz lepiej…:) + informacja prawie z ostatniej chwili(6)

Michał pojechał dzisiaj pociągiem do Poznania. Niech też się nim nacieszą w domu.

Polish leaving party skończyło się ok 23:00. Danilo przygotował pyszne bakłażany w parmezanie i z pyrami:) Przyszło jeszcze dwóch znajomych Włochów więc atmosfera była bardzo wesoła. Jak to na Polish party było polskie piwo i jabłecznik. Zdjęcia ma Misiek więc może jakieś zamieści po powrocie.

Pożegnaliśmy się ze wszystkimi, wzięliśmy adresy mailowe i numery telefonów. Na lotniksu było troszkę stresu: zważyliśmy nasze plecaki i….okazało się, że Michała walizka ważyła 17kg a mój plecak …. 22kg. Szybki przepak, trochę kombinacji i w moim plecaku na wadze pokazało się …. 12kg:) a u Miśka 15. W Londku z klei pod uważną obserwację wzięli mój podejrzanie duży pleacak i niby znaleźli gdzieś ukrytą zapalniczkę. Musiałam wypakować pół plecaka, ale nic nie znaleźli i pozwolili nam iść:)

Więcej podsumowania wyjazdu później, teraz oboje musimy nacieszyć się rodzinką, polskim jedzeniem….tylko pogoda jakaś taka irlandzka:p

Dobrze już wiedzieć, że wszyscy jesteście tak blisko:) Dziękujemy za wsparcie przez ten cały czas, za miłe komentarze i zainteresowanie:) Do zobaczenia w Poznaniu, Policach…

Na niedzielę planujemy odwiedzenie Kasi i Darka z mieszkania, gdzie mieszkaliśmy w lipcu, a na poniedziałek pakowanie, “zdanie” rowerów i odwiedzenie Ani i Sławka (no i Amelki rzecz jasna). Poniedziałkowy wieczór to będzie impreza, którą zapowiedzieli nam Włosi z mieszkania (polish leaving party). Swoją drogą pojechali teraz na wakacje na Wyspy Kanaryjskie (Ryanair lata za grosze z Dublina do Fuertaventura) z Ali plecakiem (ten to się nalata).

A nasze codzienne życie wygląda jak wyglądało – zaraz robię kanapki, biorę jabłka i lecę do Ali na “lunch” a potem na stację…

Jeszcze 4 dni

Dla zainteresowanych z Poznania: ja przyjadę do domu wieczornym pociągiem. (Była opcja, żebyśmy rozdzielili się w Londynie i Ala poleciała samolotem do Szczecina a ja do Poznania, ale wyszłoby to nas znacznie drożej)

Pogoda jak zawsze obrzydliwa… Pochmurno, czasem pada. Daje się we znaki upływ czasu – w pracy mam przerwę od 20 do 20.30. Zwykle w tym czasie rozmawiam sobie z Alą przez telefon i daje się zauważyć, że… robi się coraz ciemniej Lato niestety coraz śmielej wynosi się na południową półkulę.

Oprócz tego można zaobserwować zmiany “na rynku pracy”. We wrześniu rozpoczyna się rok szkolny i akademicki, więc bardzo dużo posad “wakacyjnych” się zwalnia. Pojawiło się sporo ogłoszeń o pracę – nawet u mnie na stacji (pracował tam irlandzki licealista przy wykładaniu towarów).

Dostałem PPS, załorzyłem konto (numeru jeszcze nie dostałem(?)), wysłałem – a raczej Ala wysłała – wniosek o zwrot podatku (41% mi zabierają skubańce) i mam nadzieję, że irlandzka machina biurokratyczna upora się z tym zwrotem do czasu naszego wyjazdu.

Z nowości mniej ważnych – nabyłem drogą kupna oponę do roweru – nowa jakość jazdy. Do wymiany potrzebowałem narzędzi – poszliśmy więc do sąsiadów (serwisu Fiata), pożyczyłem  i cała wymiana odbyła się na chodniku. Okazało się, że byłem nie lada atrakcją – ludzie się dziwnie patrzyli – w końcu tutaj opłaca się kupić rower (używany za ok 30-40 euro) niż zmienić oponę (10 euro + zmiana w serwisie 30-40 euro. Uroki Zachodu.

Jak to z tanimi liniami lotniczymi bywa – raz bilety są tanie, jutro drogie, a za niedługo może jeszcze trochę inaczej. Ceny zmieniają się jak w kalejdoskopie, a my raz na jakiś czas zaglądamy i patrzymy.

Opcje są dwie:

• Cork – Berlin
• Cork – Londyn – Szczecin

Jeszcze w niedzielę opcja druga była tańsza, ale wczoraj i dzisiaj już nie…

A teraz to co bardziej interesujące: data. My też chcemy jak najszybciej, ale musimy zostać do końca miesiąca pracy, żeby dostać wypłatę. W grę wchodzą daty od 25 do 30 września z naciskiem na 29 września. Na 90% dziś kupimy bilety, więc będzie wiadomo więcej.

Oprócz tego: zajrzyjcie na stronę ryanair: ciekawa promocja – w październiku za 10 zł do kilku miast na Wyspach i nie tylko (oczywiście w środku tygodnia).

Jak już kupimy co trzeba – damy znać.

Dodatkowy dzień wolny, tymbardziej taki niespodziewany, to świetna sprawa. Załatwiliśmy bardzo dużo rzeczy: od całotygodniowych zakupów, przez kupno butów dla mnie i załatwienie sprawy  podatków Michała po UWAGA!!!! upieczenie ciasta marchewkowego:)) Naszła nas na nie ochota po ostaniej wizycie w Insomni i dzisiejszym kupnie 2kg marchewy. Nie musimy chyba pisać, że ciacho wyszło wysmienite. Zdjęcia w następnej galerii.

Dziękujemy wszystkim, którzy tak interesują się naszym losem na obczyźnie. To miło wiedzieć, że o nas myślicie i czekacie:) Oczywiście z wzajemnością.
Pewnie nie każdy student może doświadczyć takiej radości, jakiej my ostatnio, zaglądając na stronę naszego wydziału. Mianowicie, nasz wydział czynnie uczestniczy w organizacji Konferencji Narodów Zjednoczonych. Z tej okazji nie mamy zajęć od 30 listopada do 14 grudnia. Dwa tygodnie…szkoda nie wykorzystać na wakacje, które niestety nas w tym roku ominęły. Mamy już pewne plany i miejsca, ale żeby nie zapeszać, nie zdradzamy na razie szczegółów:)

Zapraszamy do oglądania:

Galeria zdjęć

Ala wzięła jakieś vouchery dla klientów, którzy zamówią jakiś ekstra telefon do kawiarni na kawę i ciacho, więc zaraz je wykorzystamy.

Alicja jest coraz bardziej biegła w telefonach, kartach, taryfach itp, więc coraz mniej denerwuje się swoim szefem – idiotą. Ale o tym napisze sama…

U mnie w pracy dobrze. Nawet bardzo dobrze. Manager widzi, że razem z Tomkiem (głównie z nim pracuję – chłopak z Rataj – w naszym wieku) jesteśmy odpowiedzili, więc ma do nas zaufanie i nawet dostaliśmy klucze do stacji, żeby wieczorami ją zamykać (wcześniej przychodził ktoś inny, żeby nam pomagać). Więc od 15 do 23 na stacji jesteśmy my i 20 ton paliwa. Na PPS wciąż czekam.

Obiecujemy, że następne wpisy będa bardziej regularne – nie trzeba straszyć nas językiem argesora:)